Bevolkingsonderzoek borstkanker leeftijd: advies en feiten

Belangrijkste inzichten

• Vanaf 30 jaar: In sommige screeningssystemen start vroegtijdig voelen door een arts; klinische palpatie is bij klachten altijd onderdeel van de basiszorg via de zorgverzekeraar.
• Van 50 tot 75 jaar: Mammografie-screening om de 2 jaar (in landen zoals Duitsland is dit recent verruimd tot 75 jaar in plaats van 69 jaar).
• Mammografie vanaf 40 omstreden: Wetenschappelijke studies tonen voor vrouwen onder de 50 jaar geen duidelijk voordeel aan van routine-mammografieën, maar wel een verhoogde kans op overdiagnose.
• Zelfonderzoek problematisch: Grootschalige studies onder honderdduizenden vrouwen toonden geen daling in sterfte, maar wel twee keer zoveel onnodige biopsieën.
• Balans tussen voor- en nadelen: Van elke 1.000 gescreende vrouwen worden er 2 tot 6 voor overlijden aan borstkanker behoed, maar krijgen circa 200 vrouwen te maken met een vals-positief resultaat en 9 tot 12 met onnodige behandelingen.
• Vergoeding: Screening binnen het reguliere bevolkingsonderzoek voor 50 tot 75 jaar is kosteloos; onderzoeken buiten de indicaties worden doorgaans niet standaard vergoed.
• Belangenverstrengeling: Verschillen in adviezen voor vroege opsporing worden deels beïnvloed door financiële belangen van de medische industrie.
• Het probleem van overdiagnose: 9 tot 12 van de 1.000 vrouwen krijgen onnodige behandelingen voor vormen van kanker die tijdens hun leven nooit klachten zouden hebben veroorzaakt.
• Vals-positieve uitslagen: Ongeveer 200 van de 1.000 vrouwen ervaren tijdens screeningsperioden onnodige angst en stress door een foutief vermoeden van kanker.
• Geïnformeerde keuze: Vrouwen hebben recht op volledige voorlichting over zowel de voordelen ALS de nadelen, om zelf een weloverwogen beslissing te kunnen nemen.

Officiële aanbevelingen en richtlijnen

De richtlijnen voor borstkankerscreening zijn doorgaans strak gestructureerd op basis van leeftijd. Binnen het georganiseerde bevolkingsonderzoek worden de kosten voor deze periodieke controle volledig gedekt.

Leeftijd bevolkingsonderzoek borstkanker: wanneer begin je?

Het antwoord hangt af van je leeftijd en je persoonlijke risicofactoren. Voor vrouwen zonder verhoogd familiair risico gelden over het algemeen de volgende richtlijnen:

Vanaf 30 jaar kunnen vrouwen bij klachten of veranderingen terecht bij de huisarts voor een lichamelijk borstonderzoek. De arts betast hierbij beide borsten en de lymfeklieren in de oksels om eventuele afwijkingen op te sporen. Bij klachten is dit onderzoek vanzelfsprekend onderdeel van de reguliere medische zorg.

Tussen 50 en 75 jaar ontvangen vrouwen elke twee jaar een uitnodigingsbrief voor het screeningsprogramma met een mammografie. In veel screeningsprogramma’s, zoals ook in het bevolkingsonderzoek Nederland volgens de richtlijnen van het RIVM en vergelijkbare Europese programma’s, richt de screening zich op de doelgroep van 50 tot 75 jaar. Een mammografie is een röntgenonderzoek van de borst dat kleine tumoren kan ontdekken lang voordat ze voelbaar zijn.

Bij een verhoogd risico (zoals een BRCA-genmutatie of sterke erfelijke belasting) begint intensievere controle vaak al vanaf 25 jaar. Dit traject omvat naast frequente klinische controles ook halfjaarlijkse of jaarlijkse beeldvorming via MRI en echografie.

*Bij familiair verhoogd risico / BRCA-mutatie

Wat is de juiste bevolkingsonderzoek borstkanker leeftijd? De wetenschappelijke feiten

Terwijl in sommige zorgsystemen al vroeg klinisch borstonderzoek wordt aangeboden, woedt er internationaal een intens debat over vanaf welke leeftijd routinematige mammografieën daadwerkelijk zinvol zijn. Deze controverse verdient aandacht, omdat zij fundamentele spanningen blootlegt tussen evidence-based geneeskunde en andere belangen.

Waarom is vroege opsporing bij borstkanker zo belangrijk?

De gedachte achter vroege opsporing klinkt logisch: hoe vroeger een tumor ontdekt wordt, hoe beter de vooruitzichten op herstel. En inderdaad – wanneer borstkanker in een vroeg stadium wordt vastgesteld, is het meestal effectief te behandelen. Toch luidt de doorslaggevende vraag: leidt systematische screening via een mammografie er daadwerkelijk toe dat minder vrouwen overlijden aan borstkanker?

Deze vraag is in talrijke wetenschappelijke studies onderzocht – met verrassende uitkomsten.

Wat zeggen wetenschappelijke studies over een mammografie vanaf 40 jaar?

Onafhankelijke wetenschappelijke adviesraden hebben het bewijs rondom screening uitvoerig geanalyseerd. Er ontstond een stevige discussie toen wetenschappelijke richtlijnen adviseerden om niet op 40-jarige, maar pas op 50-jarige leeftijd te starten met routine-mammografieën – en deze niet jaarlijks, maar tweejaarlijks uit te voeren.

De reden: vroege studies naar het effect van een mammografie vanaf 40 jaar leken aanvankelijk veelbelovend. Maar bij langdurige, nauwkeurige observatie bleek dat screening in deze jongere leeftijdsgroep geen aantoonbare verlaging van de borstkankersterfte opleverde. Daarentegen werden er wel aanzienlijke nadelen en schadelijke neveneffecten gedocumenteerd.

Borstonderzoek vanaf 20 of vanaf 50 jaar?

Wetenschappelijk gezien is het antwoord helder: routinematige screening met een mammografie vanaf 20 jaar is niet zinvol. Op die leeftijd is borstkanker buitengewoon zeldzaam en is het borstklierweefsel bij jonge vrouwen veel dichter, wat de betrouwbaarheid van een mammografie sterk vermindert. Zelfs vanaf 40 jaar is het netto voordeel wetenschappelijk niet onomstotelijk bewezen – daarom hanteert het georganiseerde programma een minimale instapleeftijd van 50 jaar.

Lichamelijk onderzoek bij klachten vanaf 30 jaar brengt geen stralingsbelasting met zich mee en de kosten zijn laag. Toch moet ook hier realistisch worden gecommuniceerd dat routinematig voelen zonder klachten een zeer beperkt bewezen effect heeft op de uiteindelijke overleving.

Hoe vaak bevolkingsonderzoek borstkanker? Jaarlijks vs. elke 2 jaar

Een ander veelbesproken vraagstuk betreft het screeningsinterval van het borstonderzoek.

Oproepschema bevolkingsonderzoek borstkanker: hoe vaak ga je?

In de meeste Europese programma’s wordt de mammografie tweejaarlijks aangeboden – in tegenstelling tot sommige particuliere modellen waarin jaarlijkse controles worden gepropageerd. Deze keuze voor een tweejaarlijks interval berust op degelijke wetenschappelijke afwegingen tussen baten en lasten.

Onderzoek toont aan dat een jaarlijkse mammografie in vergelijking met een tweejaarlijks interval:

• De sterfte aan borstkanker niet verder doet dalen
• Aanzienlijk meer vals-positieve uitslagen veroorzaakt
• Leidt tot meer onnodige biopsieën en behandelingen
• De totale stralingsbelasting verdubbelt
• Zorgt voor substantieel hogere kosten (zonder extra gezondheidswinst)

Wetenschappelijke expertpanels en nationale screeningsorganisaties bevelen daarom een termijn van twee jaar aan als het optimale compromis tussen maximale vroege opsporing en het vermijden van onnodige schade.

Waarom geen mammografie na 75 jaar?

In moderne screeningsrichtlijnen wordt de bovengrens vaak gesteld bij 75 jaar. Vroeger lag deze grens veelal op 69 jaar, maar door een stijgende levensverwachting is dit in diverse landen verruimd naar 75 jaar. Maar waarom stopt de uitnodiging daarna?

Boven de 75 jaar verschuift de balans tussen voor- en nadelen aanzienlijk. Bij oudere vrouwen groeien eventuele tumoren doorgaans veel langzamer en spelen andere gezondheidsproblemen vaak een grotere rol. De kans op overdiagnose – het behandelen van een afwijking die tijdens het leven geen klachten meer zou hebben gegeven – neemt op hogere leeftijd sterk toe, terwijl de fysieke belasting van zware behandelingen zwaarder weegt. Daarom worden vrouwen na 75 jaar niet meer standaard opgeroepen, al blijft gerichte diagnostiek bij voelbare klachten via de arts altijd mogelijk.

De controverse: waarom verschillende adviezen?

Waarom lopen de adviezen rondom borstonderzoek zo sterk uiteen? Waarom raden sommige commerciële klinieken een mammografie vanaf 40 jaar aan, terwijl onafhankelijke richtlijnen pas adviseren te starten vanaf 50 jaar? Het antwoord raakt aan een ongemakkelijk onderwerp: commerciële en financiële belangen.

Financiële belangen in de vroege opsporing

De markt rondom mammografie genereert wereldwijd aanzienlijke omzetten. Diverse partijen hebben hier economisch baat bij:

• Fabrikanten van mammografie- en röntgenapparatuur
• Radiologische privéklinieken en diagnostische centra
• Gespecialiseerde behandelcentra
• Farmaceutische bedrijven (door vervolgtrajecten en medicatie)

Wanneer onafhankelijke wetenschappelijke instanties richtlijnen publiceren die oproepen tot terughoudendheid bij jongere groepen, stuiten zij regelmatig op forse kritiek – met name vanuit organisaties met financiële banden met de diagnostische industrie.

Daarnaast ontvangen sommige belangenverenigingen of instanties die zeer ruime screeningsadviezen geven, donaties of subsidies van apparatuurfabrikanten. Dit roept begrijpelijkerwijs vragen op over de onafhankelijkheid van dergelijke adviezen.

Wetenschap versus gevestigde praktijk

Er bestaat vaak een kloof tussen traditionele medische gewoonten en nieuwe wetenschappelijke inzichten. Als studies aantonen dat een handeling die decennialang standaard was minder oplevert dan gedacht – of zelfs nadelen veroorzaakt – is de weerstand tegen beleidswijzigingen vaak aanzienlijk.

Voor jou als vrouw betekent dit dat verschillende informatiebronnen tegenstrijdige adviezen kunnen geven. Onafhankelijke richtlijnen baseren zich primair op harde wetenschappelijke data, terwijl commerciële adviezen vaker gestuurd worden door traditie of financiële motieven.

Zelfonderzoek van de borst: nuttig of schadelijk?

Een ander treffend voorbeeld van het spanningsveld tussen medische traditie en wetenschappelijk bewijs is het routinematig zelfonderzoek van de borsten.

Hoe vaak moet je je borsten zelf onderzoeken?

Het verrassende antwoord van wetenschappelijke instituten luidt: mogelijk helemaal niet – althans niet volgens een rigide, maandelijks schema. Deze conclusie mag wellicht verbazen, maar zij stoelt op degelijke wetenschappelijke onderzoeken.

In grootschalige studies onder honderdduizenden vrouwen is het nut van gestructureerd borstzelfonderzoek diepgaand geanalyseerd. Een groep vrouwen kreeg uitgebreide instructies om maandelijks hun borsten te onderzoeken, terwijl een controlegroep dat niet deed. De uitkomst na jarenlange follow-up was eenduidig:

• Geen overlevingsvoordeel: Er was geen enkele daling te zien in de borstkankersterfte.
• Geen vroeger stadium: Tumoren werden niet in een gunstiger stadium ontdekt.
• Aantoonbare nadelen: De zelfonderzoeksgroep onderging twee keer zoveel onnodige biopsieën en weefselpuncties.

Wetenschappelijke richtlijnen raden het actief aanleren van een rigide maandelijks zelfonderzoek daarom af. Merk je toevallig tijdens het douchen of aankleden een verandering of knobbeltje op, dan ga je uiteraard naar de huisarts. Maar vrouwen instrueren om dwangmatig maandelijks te voelen leidt vooral tot ongerustheid en overbodige ingrepen.

Waarom wordt het soms toch nog aangeraden?

Ondanks het heldere wetenschappelijke bewijs blijven sommige zorgverleners zelfonderzoek propageren. Waarom? De verklaring is simpel: “Omdat we dit altijd zo gedaan hebben.”

Deze medische inertie – het vasthouden aan ingesleten gewoonten die wetenschappelijk weerlegd zijn – kan averechts werken voor de gezondheid van vrouwen. Bij geavanceerde beeldvorming zoals de mammografie komen daar naast deze inertie ook nog aanzienlijke economische belangen bij kijken.

Nut en risico’s van mammografie

Om een weloverwogen keuze te kunnen maken, is het belangrijk dat vrouwen goed geïnformeerd zijn over zowel het nut als de risico’s van een mammografie. Helaas gebeurt deze evenwichtige voorlichting over het bevolkingsonderzoek borstkanker en de passende leeftijd nog veel te weinig.

Wat zijn de voor- en nadelen van vroege opsporing?

Op basis van wetenschappelijke studies kan de balans tussen voor- en nadelen goed worden gekwantificeerd. Laten we kijken naar 1.000 vrouwen die 10 jaar lang deelnemen aan de screening via mammografie (in de leeftijdsgroep van 50 tot 69 jaar):

Voordelen:

• 2 tot 6 vrouwen worden gered van overlijden door borstkanker

Nadelen en mogelijke schade:

• Ongeveer 200 vrouwen krijgen een vals-positief resultaat (een verdenking van kanker die later ongegrond blijkt)
• Deze 200 vrouwen ondergaan onnodig vervolgonderzoek, biopsieën en ervaren aanzienlijke psychische belasting
• Bij 9 tot 12 vrouwen is er sprake van overdiagnose – zij krijgen de diagnose kanker en worden behandeld (met chemotherapie, bestraling, een operatie of eventueel een borstamputatie), terwijl deze kankervormen tijdens hun leven mogelijk nooit tot klachten hadden geleid
• Maximaal 1 vrouw ontwikkelt door de stralingsbelasting van de herhaalde mammografieën zelf borstkanker

Welke risico’s heeft een mammografie?

Het grootste risico van een mammografie is de zogeheten overdiagnose. Hierbij worden kankervormen ontdekt die zó langzaam groeien dat ze tijdens het leven van de vrouw nooit klachten zouden hebben veroorzaakt. Zonder bevolkingsonderzoek waren deze tumoren onopgemerkt gebleven en zou de vrouw aan een andere oorzaak zijn overleden, zonder ooit van de kanker geweten te hebben.

Zodra kanker echter wordt vastgesteld, volgt doorgaans een behandeling – met alle bijwerkingen en risico’s van operaties, chemotherapie en bestraling. Deze vrouwen betalen een hoge fysieke en emotionele prijs voor een medische ingreep die ze eigenlijk niet nodig hadden.

Een ander belangrijk aandachtspunt is een vals-positieve uitslag. Ongeveer 200 van de 1.000 gescreende vrouwen krijgen in de loop der jaren minimaal één keer een verdachte uitslag die achteraf onschuldig blijkt. De psychische stress van een kankerincident, de slopende wachttijd tot de uitslag van het vervolgonderzoek en de onnodige biopsieën vormen een aanzienlijke belasting.

Het gebrek aan evenwichtige voorlichting

Onderzoek toont aan dat 9 van de 10 vrouwen niet goed op de hoogte zijn van deze risico’s. In plaats daarvan wordt screening vaak gepresenteerd als een zuivere voorzorgsmaatregel zonder keerzijde. Emotionele campagnes vragen soms: “Welke van onze moeders, echtgenotes, dochters of zussen mogen we verliezen?” – een vraagstelling die het wetenschappelijke bewijs vertekent.

In werkelijkheid gaat het niet om de keuze tussen “screening of overlijden”, maar om “wel meedoen met alle voor- en nadelen, of niet meedoen met alle voor- en nadelen”. Eerlijke en transparante informatie stelt je in staat om zelf een bewuste afweging te maken, zonder gestuurd te worden door angst.

Welke methoden voor borstonderzoek zijn er?

Naast de mammografie binnen het bevolkingsonderzoek bestaan er verschillende andere onderzoeksmethoden om borstkanker vroegtijdig op te sporen.

Wat gebeurt er bij een lichamelijk voelonderzoek?

Het klinisch voelonderzoek (palpatie) wordt uitgevoerd door een arts of gynaecoloog. Hierbij worden beide borsten en de okselklieren systematisch afgetast om knobbeltjes, verhardingen of andere veranderingen te signaleren. Het onderzoek duurt slechts enkele minuten en is pijnloos.

Het grote voordeel: er is geen sprake van stralingsbelasting, het brengt nauwelijks kosten met zich mee en het is snel uit te voeren. Het nadeel is dat kleine beginnende tumoren makkelijk over het hoofd kunnen worden gezien. Net als bij zelfonderzoek leidt dit onderzoek bovendien relatief vaak tot vals-positieve uitslagen.

Hoe werkt een mammografie?

Een mammografie is een röntgenfoto van de borst. Tijdens het onderzoek wordt de borst tussen twee platen samengedrukt om duidelijke opnames te maken – eenmaal van boven naar beneden en eenmaal schuin van opzij. Dit samendrukken kan onprettig of pijnlijk aanvoelen, maar is essentieel voor een scherpe en betrouwbare beeldkwaliteit.

Gespecialiseerde radiologen beoordelen de röntgenfoto’s zorgvuldig op verdachte weefselstructuren of kalkspatjes. Wanneer er afwijkingen zichtbaar zijn, volgt een uitnodiging voor aanvullend onderzoek.

Wanneer is een echografie bij borstonderzoek zinvol?

Een echografie (mammasonografie) maakt gebruik van geluidsgolven en brengt daardoor geen enkele stralingsbelasting met zich mee. Deze methode is bijzonder geschikt voor vrouwen met zeer dicht borstweefsel, omdat een mammografie in die situaties vaak minder goed te beoordelen is.

Als algemene screeningstest wordt een echografie niet standaard ingezet. In het reguliere zorgstelsel worden de kosten van een echo vergoed wanneer er een medische indicatie is, zoals een verhoogd risico of het nader onderzoeken van een verdachte afwijking (als losse preventieve check betaal je doorgaans circa 26 tot 60 euro).

Het wetenschappelijk bewijs voor routinematige echografie als algemene screening is beperkt. Het is niet bewezen dat preventieve echo’s bij vrouwen zonder verhoogd risico de sterfte verlagen, terwijl ze het aantal vals-positieve uitslagen en onnodige biopsieën aanzienlijk verhogen.

Wie heeft een verhoogd risico op borstkanker?

Er is sprake van een verhoogd risico bij:

• Aantoonbare genetische mutaties (zoals BRCA1, BRCA2 en andere genmutaties)
• Meerdere gevallen van borstkanker in de naaste familie (moeder, zus, dochter)
• Een eerdere borstkankeraandoening
• Eerdere bestralingsbehandelingen in het borstgebied op jonge leeftijd
• Zeer dicht klierweefsel in de borsten

Aan deze risicofactoren kun je zelf niets veranderen. Daarnaast wordt wetenschappelijk onderzocht welke invloed voeding heeft op het verkleinen van het risico op borstkanker.

Wat houdt een intensief controleprogramma in?

Vrouwen met een bewezen sterk verhoogd risico op borstkanker (zoals draagsters van een BRCA-mutatie) komen in aanmerking voor een intensief medisch surveillanceprogramma. Dit traject start vaak al vanaf de leeftijd van 25 jaar en omvat:

• Elke 6 maanden een klinisch borstonderzoek
• Elke 6 maanden een echografie
• Jaarlijks een MRI-scan (beeldvorming met magneetvelden)
• Een mammografie vanaf de leeftijd van 40 jaar (of eerder op medisch advies)

Bij deze specifieke hoogrisicogroep ligt de verhouding tussen voor- en nadelen heel anders dan bij vrouwen met een gemiddeld risico, waardoor intensievere diagnostiek medisch verantwoord is.

Kosten en vergoeding van borstonderzoek

Wat kost borstonderzoek?

De kosten variëren aanzienlijk per type onderzoek:

• Lichamelijk voelonderzoek: Ca. 20-30 euro (gedekt via de reguliere zorg)
• Mammografie: Ca. 80-120 euro (volledig vergoed binnen het bevolkingsonderzoek borstkanker voor de doelgroep van 50 tot 75 jaar)
• Echografie: Ca. 26-60 euro (vergoed bij medische indicatie of doorverwijzing)
• MRI-scan: Ca. 500-800 euro (volledig vergoed bij een vastgesteld hoog risico)

Wie vergoedt het borstonderzoek?

Binnen het landelijke zorgsysteem worden de volgende onderdelen volledig gedekt:

• Het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek met mammografie voor vrouwen in de leeftijd van 50 tot 75 jaar
• Jaarlijks lichamelijk onderzoek op indicatie via de huisarts of specialist
• Intensieve vroege opsporing bij een vastgesteld verhoogd genetisch of familiair risico
• Aanvullend diagnostisch onderzoek bij afwijkingen (zoals een echo, biopsie of MRI)

Niet standaard vergoed worden over het algemeen:

• Een mammografie buiten het reguliere bevolkingsonderzoek zonder medische indicatie of verwijzing
• Echografieën als puur preventieve check zonder specifieke klachten of verhoogd risico
• Op eigen verzoek uitgevoerde aanvullende onderzoeken zonder medische aanleiding

Veelgestelde vragen

Vanaf welke leeftijd meedoen aan het bevolkingsonderzoek borstkanker?

Voor het landelijke bevolkingsonderzoek borstkanker is de leeftijd vastgesteld tussen de 50 en 75 jaar. Vrouwen in deze leeftijdsgroep ontvangen via het RIVM en Bevolkingsonderzoek Nederland automatisch elke twee jaar een uitnodigingsbrief voor een mammografie. Bij een verhoogd familiair risico (zoals een BRCA-mutatie) start de vroege opsporing al vanaf 25 jaar via het ziekenhuis met halfjaarlijkse controles en jaarlijkse MRI-scans.

Hoe vaak bevolkingsonderzoek borstkanker en wat is het oproepschema?

Het landelijke oproepschema voor het bevolkingsonderzoek borstkanker hanteert een interval van twee jaar voor vrouwen tussen de 50 en 75 jaar. Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat een tweejaarlijkse controle net zo effectief is als een jaarlijkse screening, terwijl het aantal vals-positieve uitslagen, onnodige biopsieën en de totale stralingsbelasting aanzienlijk lager blijven.

Welke risico’s heeft een mammografie?

De voornaamste nadelen zijn vals-positieve uitslagen (bij circa 200 van de 1.000 vrouwen), die tijdelijk veel angst en onnodige biopsieën veroorzaken, en overdiagnose (bij 9 tot 12 van de 1.000 vrouwen). Bij overdiagnose worden tumoren behandeld die tijdens het leven nooit tot problemen zouden hebben geleid. Daarnaast is er sprake van een minimale stralingsbelasting (maximaal 1 stralingsgeïnduceerd geval per 1.000 onderzochte vrouwen).

Hoe vaak moet je je borsten zelf onderzoeken?

Gezondheidsinstanties en wetenschappelijke richtlijnen raden het rigide, systematisch aanleren van maandelijks zelfonderzoek af. Grootschalige studies onder honderdduizenden vrouwen lieten geen daling in borstkankersterfte zien, maar wel een verdubbeling van het aantal onnodige biopsieën. Het advies luidt om alert te zijn op veranderingen en direct naar de huisarts te gaan bij een knobbeltje of afwijking, zonder jezelf te verplichten tot een maandelijks schema.

Wetenschappelijke bronnen

• Quanstrum KH, Hayward RA. (2010). Lessons from the mammography wars. New England Journal of Medicine, 363(11):1076-9.
• O’donoghue C, Eklund M, Ozanne EM, Esserman LJ. (2014). Aggregate cost of mammography screening in the United States: comparison of current practice and advocated guidelines. Annals of Internal Medicine, 160(3):145.
• Keen JD. (2014). Aggregate cost of mammography screening in the United States. Annals of Internal Medicine, 161(4):304.
• Lantz PM, Evans WD, Mead H, Alvarez C, Stewart L. (2016). Knowledge of and Attitudes Toward Evidence-Based Guidelines for and Against Clinical Preventive Services. The Milbank Quarterly, 94(1):51-76.
• Laine C, Dickersin K, Mulrow C. (2016). Time to Douse the Firestorm Around Breast Cancer Screening. Annals of Internal Medicine, 164(4):303-4.
• Sohn E. (2015). Screening: Don’t look now: Mammogram screenings are an established part of women’s health care. Nature, 527(7578):S118-S119.
• Loh KP, Stefan MS, Friderici J, et al. (2015). Healthcare Professionals’ Perceptions and Knowledge of the USPSTF Guidelines on Breast Self-Examination. Southern Medical Journal, 108(8):459-62.
• Lin KW, Gostin LO. (2016). A Public Health Framework for Screening Mammography: Evidence-Based vs Politically Mandated Care. JAMA, 315(10):977-8.
• Luqmani YA. (2014). Breast screening: an obsessive compulsive disorder. Cancer Causes & Control, 25(10):1423-6.
• Keen JD, Jørgensen KJ. (2015). Four Principles to Consider Before Advising Women on Screening Mammography. Journal of Women’s Health, 24(11):867-74.
• Autier P. (2015). Breast cancer: Doubtful health benefit of screening from 40 years of age. Nature Reviews Clinical Oncology, 12(10):570-2.
• Mundy A. (2010). New Breast Screening Limits Face Reversal. Wall Street Journal.
• Woolf SH. (2010). The 2009 breast cancer screening recommendations of the US Preventive Services Task Force. JAMA, 303(2):162-3.
• Beard C, Beard V. (2016). Re-examining current breast cancer screening: An analysis of the 2009 U.S. Preventive Services Task Force guidelines. Women & Health, 56(3):281-295.